Ўрмондаги айёр ўйин

Қуюшқонсиз чангалнинг бағрида, ҳамма ҳайвонлар йиғилиш ўтказиш учун Катта Дарахт остига жам бўлишди. Одатда бу ерда тинчлик ҳукм сурар, лекин бугун ҳавода беҳаё шубҳа илиниб турибди.
Шер – чангалнинг ҳукмдори, қаҳр билан гурунгни бошлади:
— "Арамизда хиёнаткор бор!"
Бу сўзлар шиддат билан ёйилди. Ҳайвонлар бир-бирларига сергак назар ташлади, ғалаён бошланди.
— "Кеча менга товуқ шохлар орасидан энг ширин меваларни олиб келди. Лекин улар заҳарланган экан!"
Ҳамма ҳайрон. Товуқ, лол қолганича, жуда самимий овозда:
— "Мен сизга совға қилишни истагандим, ҳукмдор!" — деди.
Шер қўзғолмасдан товуққа тикилди. Шубҳа унинг кўзларини қора тутганди. Шу пайтда, илон ювасига ғилдиракдай сузиб кетаётган айиқни кўрсатиб қолди:
— "Бу меваларни сенга олиб келишни товуқга ким айтган?"
Ҳамманинг назари илонга тушди. Унинг юзида ҳеч қандай шошқалоқлик сезилмасди. У қулоққа йўқ, силлиқ овозда пичирлади:
— "Мен фақат ҳукмдорга ёқишни истадим. Лекин бир нарсани унутманг..."
Шер ҳануз шубҳа билан тикиларди. Илон ўзига ишонч билан сўзини давом эттирди:
— "Рўпарангиздаги душмандан кўра, ортингизда пусиб турган дўст хавфлироқ бўлади."
Ўрмон аҳли хаёлга чўмди. Ҳамма ҳайвонлар бир-бирларига шубҳа билан қарашарди. Чунки бу ерда ҳақиқат ва айёрлик ёнма-ён юради-да!...
Илҳом ШЕР