Боло бурдани мақоми омӯзгор — кафолати ояндаи дурахшони ҷомеа

Ман, Абдусалом, як деҳотнишини оддӣ ҳастам. Баъди солҳои дуру дарози мутолиа ва омӯзиши беш аз панҷ ҳазор китоб ба чунин хулоса омадаам, ки пешрафт ва таназзули ҳар миллат аз сатҳи дониш, маърифат ва тарбияи насли ҷавони он вобаста аст. Дар роҳи расидан ба ин ҳадафи бузург нақши омӯзгор беназир мебошад. Омӯзгор на танҳо омӯзандаи илму дониш, балки тарбиятгари инсон, роҳнамои зиндагӣ ва меъмори ояндаи миллат аст. Аз ин рӯ, боло бурдани мақоми омӯзгор яке аз муҳимтарин вазифаҳои давлат ва ҷомеа ба шумор меравад.
Маориф пояи асосии ҳар як давлати пешрафта мебошад. Агар бинои давлатро ба як қасри муҳташам монанд кунем, пас омӯзгорон сутунҳои асосии он ҳастанд. Ҳар як табиб, муҳандис, олим, ҳуқуқшинос, соҳибкор ва роҳбари муваффақ замоне дар назди омӯзгор зонуи шогирдӣ задааст. Бинобар ин, ҳар қадар мақоми омӯзгор баланд бошад, ҳамон андоза сатҳи рушди ҷомеа боло меравад.
Яке аз омилҳои муҳим барои баланд бардоштани мақоми омӯзгор таъмини шароити муносиби зиндагӣ мебошад. Омӯзгоре, ки аз ҷиҳати иҷтимоӣ ва иқтисодӣ таъмин аст, метавонад тамоми нерӯ ва вақти худро ба таълиму тарбияи шогирдон бахшад. Чунин омӯзгор пайваста донишашро такмил медиҳад, аз технологияҳои нав истифода мебарад ва барои баланд бардоштани сифати таълим кӯшиш менамояд.
Вале мақоми омӯзгор танҳо бо маош ва имтиёзҳо муайян намешавад. Эҳтиром ва қадршиносии ҷомеа низ аҳамияти бузург дорад. Дар фарҳанги тоҷикон устод ҳамеша ҷойгоҳи баланд дошт. Бузургони мо гуфтаанд, ки «Ҳаққи устод аз ҳаққи падар болотар аст, зеро падар сабаби зиндагӣ бошад, устод сабаби соҳибмаърифат гардидани инсон мебошад». Аз ин рӯ, волидон, муассисаҳо ва тамоми ҷомеа бояд обрӯи омӯзгорро ҳифз ва тақвият бахшанд.
Вақте ки омӯзгор дар ҷомеа соҳиби эҳтиром мегардад, ҷавонони соҳибистеъдод низ ба ин касби пуршараф рӯ меоранд. Дар натиҷа, мактабҳо бо мутахассисони баландихтисос таъмин мешаванд ва сатҳи таълиму тарбия боз ҳам беҳтар мегардад. Ин раванд ба рушди илм, иқтисод, фарҳанг ва амнияти ҷомеа таъсири мусбат мерасонад.
Имрӯз ҷаҳон босуръат тағйир меёбад. Технологияҳои нав, зеҳни сунъӣ ва рақобати ҷаҳонӣ аз ҷавонон дониш ва малакаҳои бештарро талаб мекунанд. Танҳо омӯзгори соҳибдониш ва навовар метавонад насли ҷавонро ба чунин шароит омода созад. Ӯ дар қалби шогирдон меҳри китоб, илм, худшиносӣ ва ватандӯстиро бедор мекунад. Ҷавононе, ки дар чунин рӯҳия тарбия меёбанд, ба миллат ва давлат содиқ мемонанд ва барои пешрафти кишвар саҳми арзанда мегузоранд.
Хулоса
Дар ҷамъбаст метавон гуфт, ки омӯзгор чароғи маърифат ва кафили ояндаи миллат мебошад. Ҳар сармоягузорие, ки барои беҳбудии вазъи иҷтимоӣ, иқтисодӣ ва маънавии омӯзгор анҷом дода мешавад, сармоягузорӣ ба ояндаи давлат аст. Агар мо хоҳем, ки ҷомеаи босавод, мутамаддин ва пешрафта дошта бошем, бояд пеш аз ҳама ба омӯзгор арҷ гузорем ва мақоми ӯро баланд бардорем.
Ман ҳамчун як шаҳрванди оддӣ ва дӯстдори китоб ба ин бовар ҳастам, ки роҳи кӯтоҳтарини расидан ба рушди ҷомеа аз синфхона оғоз мешавад ва калиди он дар дасти омӯзгор аст. То даме ки омӯзгор соҳиби эҳтиром ва қадршиносӣ бошад, чароғи маърифат дар ҷомеа фурӯзон мемонад ва ояндаи миллат дурахшон хоҳад буд.
Ҳусейнзода Абдусалом Абдуллоҳ